| منم |
 |
 |
 |
| دستنوشتهها - شعر گون |
| جمعه ، 2 آذر 1386 ، 21:30 |
|
این منم
[پیش از آن آخر دیدار] که دیگر من نیستم [پس از آن نخستین هم آغوشی]
این من [که اکنون٬ تو است] لحظه ای بی تو تاب نخواهد آورد هرگز٬ هرگز... بیا... این دستان سرد گرمای تو را می خواهند این قلب مجروح سرخ روی تو را می جوید بیا... اکنون بیا که فردا دیر است... تا فردا هزار «دوستت دارم» عقب خواهم افتاد هزار بوسه را خواهم باخت و شاید نگاه پر مهری که آن چشمان درشت از پشت عینک نیلگونت به چهره ی شرمسارم می زند را...
بمان و بپذیر این تحفه ی درویش را... [قلبم را] Bookmark with:
|