|
دستنوشتهها -
سياسي
|
|
سه شنبه ، 13 مرداد 1388 ، 12:18 |
|
بالاخره تونستيم سر يه بيانيه به توافق برسيم. كار سختي بود اما شد. متن بيانيه چند بار عوض شد و سياست ما هم براي انتشار كردن يا نكردن امضاي بچهها عوض شد. نظر خيليها بر اين بود كه اگه استاني امضا بشه، تعداد كم ميشه و افزون بر اون، فشار و اذيت نيروهاي امنيتي هم زياد ميشه. به هر حال تصميم بر اين شد كه متن بيانيه نسبت به متن ابتدايي تغييراتي داشته باشه و نكتههايي مربوط به محاكمهي روز شنبه هم توش بياد. اين شد كه ميبينيد:
ایرانیانِ میراثدار فرهنگی غنی از بن اعصار و ادوار بلند!
در کشوری که داعیهی پیشرفت و مشارکت در مدیریت جهانی دارد، نمیدانستیم تلاش برای گسترش مدنیت، بالا بردن آگاهی جمعی، اعاده و ریشهدار کردن حقوق برابر و بسیاری از مواردی که علت و ضامن پیشرفت، مدنیت و تحقق عدالت است، جرم محسوب میشود و فعالان در این زمینهها یا باید اعلام ندامت کنند و دست از تلاش بکشند یا مجرم شناخته شوند.
در کشوری که تاریخ صد سالهی آزادیخواهی دارد، نه میدانستیم و نه فکرش را میکردیم، که ممکن است در آستانهی صد و سومین سالگرد جنبش ملی، آزادیخواهانه و حقطلبانهی مشروطه، آن نقطهی عطف تاریخ انقلابی کشور ما، عدهای میتوانند آنچه را قرنی و قرنها در این سرزمینی ارزش بوده، ضدارزش بخوانند، از نیکی به بدی یاد کنند و آزادی را پای میز محاکمه بکشند.
آری، نمیدانستیم و فکر نمیکردیم تلاش برای پیشرفت و آبرومندتر کردن ملت و کشور خطا محسوب میشود و مستحق کیفر دانسته. با این همه و به تأکید، پس از این هم چنین فکری نخواهیم کرد.
عدالت عمومی، برابری حقوق انسانی، حق آگاهی و دسترسی آزاد به اخبار و اطلاعات، حق تعیین سرنوشت و حق زندگی حقوقی اجارهای نیستند که بشود به هر بهانهای از ملتی پس گرفت. اینها حقوق انسانی هستند و تا انسان و انسانیت زنده است نه میشود و نه به صلاح است از پا نشستن و کوتاه آمدن در راه مطالبه و اعادهی این حقوق. کوتاه آمدن در این مورد به معنی افتادن در سراشیب سقوط، بازگشت به تحجر و دوری از پیشرفت است. این کوتاهی به معنای از دست گذاشتن انسانیت و عدالت است که نه با پیشرفت جور در میآید نه با ادعاهای ما و نه با ادعاهای قدرتمداران و سیاستمداران.
به همین دلیل است که ما، کنشگران و فعالان اجتماعیای که در قالب نهادهای مدنی غیردولتی دغدغههایمان را پی گرفتهایم، با وجود همهی سختیها و فشارهای اعمالشده در چند سال گذشته و آنچه در کیفرخواست دادگاه تازه برپا شده آمده، چنین اتهاماتی را ندیده میگیریم و وارد نمیدانیم. ما نه برای خوشایند دیگران نه به طمع قدرت یا هرگونه پاداشی، که به خاطر زندگی تمامیمان و به خاطر سربلندی کشورمان و شراکت در ساختن جهانی بهتر، جهانی بدون جنگ، تبعیض، خشونت و نادانی، قدم در این راه گذاشتیم. میدانستیم راهی پر فراز و نشیب پیش رو داریم و میدانستیم در این راه بنیادگرایان و مرتجعانی که حقوق به ناحق فراچنگ آوردهی خود را در خطر میبینند، ما را آماج ملامت و تهمتهای خود میکنند. با این حال، حتی یک لحظه در حقانیت راهی که در پیش گرفتیم شک نکردیم، چراکه در حقانیت انسان بودن نمیشود شک کرد. عدالت و آزادی و برابری مفاهیمی نیستند که هر دم هر کسی بتواند معانیشان را به نفع خود و برای حفظ قدرت خود تفسیر کند. از این روست که عقب نمینشینیم. ما به درستی و پالودگی راه خود ایمان داریم و به کسانی هم که امروز ما را متهم و وطنفروش میدانند، توصیه میکنیم اگر میخواهند در صف مرتجعان و و خائنان به ملت و کشور قرار نگیرند، انگشت اتهام به دندان بگزند و منافع ملت را قربانی منفعتطلبیهای فردی و جناحی نکنند.
جمعی از فعالان اجتماعی و کنشگران مدنی فارس
نیمهی مرداد ۱۳۸۸
پ.ن 1: اگه امضايي پاي بيانيه نيست در درجهي نخست اين هست كه بعضيها با بيانيه موافق بودند اما دنبال دردسر پس از امضا كردن نبودند. پس از اون ما هر تعداد هم كه امضا ميكرديم تاثيري نداشت و شايد بهانهاي ميشد كه تعداد كم هست. اين جوري دست كم آقايون تو خيال خام خودشون فكر ميكنند كه 4 تا بچه يه چيزي نوشتن، «قافل از اين خيال كه اكسير ميكنند»...
پ.ن 2: روز يكشنبه (فرداي محاكمهي كذايي) به يكي از بچهها زنگ زدم براي امضاي بيانيه، گفت فيلم ديشب رو ديدي؟ گفتم باحال بود اما بازيگراش خيلي خوب بازي نميكردن... نفهميدم فيلمش طنز بود يا درام.
|
