وداع

پنجشنبه ، 29 آذر 1386 ، 08:00

هیچ وقت تو تصورمم نمی گنجید. جدایی. بارها و بارها اتفاق افتاد که این بختک زشت کلام من و تو بشه. می ترسیدم که یه روز یقمون رو بگیره. گرفت... امروز. تو زیباترین روز. تو یه روز بارونی. تو رفتی. شاید من. شایدم هر دومون. مهم نیست. مهم نتیجه هست که جداییه... این که تو رو دیگه نمی بینم آزارم می ده. این که تمام وجودم داره ازم جدا می شه عذابم می ده. این که تو -بهترین و شیرین ترین- دیگه کنارم نیستی عذابم می ده. این که دستات٬ همون دستای نازت که روشون دونه زده بود رو دیگه نمی ونم لمس کنم دیونم می کنه. این که اون بوی خوشی که همیشه می دادی رو نمی تونم حس کنم گیجم می کنه... عزیزم دوستت داشتم به اندازه ی دنیا٬ نه به اندازه ی تمام کائنات...

تو رفتی و من حاضر نیستم منتت رو بکشم. حاضرم تمام این عذابا رو تحمل کنم ولی این کار رو نکنم. مسخره هست٬ نه؟ حاضر نیستم رو رفتارای اشتباهت صحه بذارم٬ هر چند که تقصیر من کمتر از تو نیست... همیشه فکر می کردم که تو منو تحمل می کنی ولی نکردی... فکر می کردم اگه اشتباه کنم یا راهی رو اشتباه برم تو بهم می گی تا اصلاحش کنم ولی نگفتی... از ماست که بر ماست...

امروز زندگی من و تو تموم شد. همراه پاییز. فصل زیبای خدا هم تموم شد. من می رم. تو هم رفتی. اصلاْ وداع عاشقانه ای نبود...

پ.ن:

خیلی دوست دارم بازم با هم باشیم ولی به غرور تو بر می خوره که برگردی. به من هم. هر چند فکر می کنم که ...

بی خیال دوستت دارم عشق جاوید... برای همیشه... به اندازه ی تمام نداشته هام... تا ابد...